Öyküler

17 Haziran 2016 Cuma

Yok

Kadın ne yapıyor hakikaten bilmiyorum. Oldukça tuhaf bir iki matrak şey yazdım. Sonra uyudum. Gece haldur huldur ve hırsla bir şeyler yazıyordu, uyandığımda. Dışarıda martılar ve bilumum kuş acı acı ötüyordu. Eş zamanlı. İkisi sözde hayvan hayırseverliğine başladı. Eskiden kumru beslerlerdi. O zamanlar çocuk işte, kanıyoruz. Kumruların yağ bağladıkça mutsuzlaştıkların görmüyoruz. Martı ve karga besliyorlar şimdilerde. Bir de sokak kedisi. Yıllarca sokak kedileriyle ilgilenmedikten sonra. Şimdiye kısmetmiş. İnsan olarak yemeye kalktığımda kıymeti kopardıkları selüloz etlerle besliyorlar her birini. Ben de gece gece kadıncağızdan korktum sanırım. Kuşlara kötü bir şey yapacak bir harekette bulundu diye hezeyanlar ürettim. Ben de köpek besleyeceğim. Gençken Jack London okuduğum için köpekleri seviyorum. Günün birinde köpek beslersem şaşırmayacağım. Korkudan değil, sevgiden. Kediciydim oysa. Yine de artık kimse kimseye güvenemiyor. Güvenmediğin birini sevebilir misin? Bence evet. En azından annense.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder